Eta egia esan, badu bere grazia.

Ezkertia naizenez, letra kaxkarra dudan arren.

Aspaldi idatzi gabe eta aspaldi telebista ikusi gabe. Katea aldatu dut La 2-era. Grekoak eta zirujia plastikoa? Zer arraio! Bi minutura bukatu da eta interesgarria zirudien. Baina horren ordez, ondoren datorren metrosexualitateari buruzko erreportaiarekin konformatu beharko dut. Ea nire itxura pixkat gehiago zaintzeko grina sartzen zaidan.

Hori, edo seko lo hartuko dut.

Gabon.

Beharbada, eta 30 urteak oraindik bete ez ditudala, zaharkitua eta eszpetikotasunak jota nabil azkenaldi honetan. Baina euskal kulturaren zirko honek ez nau asko erakarri. Orduan, duela hamar bat urte hurbildu nintzean erakarri ez ninduen bezala. Faltsukeria asko ikusten dut korridoreetan, zurikeria dexente, pedanteak, lau aurpegi ezagun eta iribarre inozo batzuk. Zoritxarrez, horien artean, neurea ere bai. Elkar inperioa, liburu ez diskekin zerikusia ez zuten postuak (hori bai, txiskero oso majuak zeuden bertan), eta erosketa konpultsiboan genbiltzan lagun larregi. Dena, propagandaz beteriko paper pilarekin nahastuta. Hau paisajea.

Deprimituta nauka. Eta nire Cipralex maitagarriak ez dit laguntzen. Lagunak galtzeko estrategia bat dudala ematen du, edo hori usteko duzu irakurle maitea, baina ez da horrela. Atsekabea vs. Pazientzia lehian, lehenengoa indartsuagoa da. Eta guzti honek sortzen didan aspergurea are handiagoa. Saiatzen naiz zirkoak begi onez ikusten. Baina azkenean, beti sentimendu berdinarekin amaitzen dut:

Herri honek ez ditu ni bezalako biztanle betizuak merezi. Erbestera nazakezue. Ez zaizue arrazoia faltako.

Municheko unibertsitateari egin genion bisitan Franz Müller jauna ezagutzeko aukera izan genuen. Sekulako zortea, hobeto esan. Umiltasun osoz gerturatu zitzaigun, gu bera nor zen ez geniekela. Minutu batzuk igaro ondoren jakin genuen: Franz Müller Larrosa Zuriko partaideetako bat izan zen, 18 urte zituela. Bost urterako espetxeratu zuten baina bi bakarrik igaro zituen nazien kartzela batean. Aliatuek atera zuten handik. Mugimendu bakezale honetako bere kideek ez zuten honelako zorterik izan: Scholl anaiak (Hans eta Sophie), Christoph Probst, Alexander Schmorell edo Willi Graf bezalako gazteei burua moztu zieten. Zergatik? Honelakoak zioten paskinak idazteagatik:

Guretzat eslogan bakarra dago: borroka dezagun alderdiaren aurka! Atera zaitezte zuen ahoa itxi nahi duten erakunde guztietatik! Atera zaitezte SS kide eta sarjentu eta alderdikide zurien hitzaldi aretoetatik! Bilatzen duguna benetako ikasketa eta iritzi askatasuna da. Ez dago beldur gaitzakeen mehatxurik, ezta gure goi mailako ikaskuntza erakundeen itxiera ere. Hau da gutako bakoitzaren etorkizunerako borroka, gure askatasuna, eta gure ohorea bere erantzukizunaz jabetzen den erregimen batean.

“Ikasle lagunak”, Larrosa Zuriak banaturiko seigarren orritik hartua.

Gaur egun, Larrosa Zuriaren Fundazioak lanean jarraitzen du gazte hauen oroimena gordetzeko eta arrazakeria eta edozein motatako intolerantziaren aurka borrokatzeko. Beraien esanetan, “nolakoa izan zen?” galderatik, “zein esanahi du orain?” galderara pasa beharko genuke. Eta horretan dihardute.

Informazio gehiago nahi izanez gero, bi gauza:

1. Pelikula hau: Sophie Scholl, die letzen tage (gazteleraz, Los últimos días de Sophie Scholl).
2. Webgune hau: The White Rose (ingelesez).
3. Euskaraz topatu dudan gauza bakarrak honelakoak dira. Triste xamarra gurea bezalako herri batentzat.

Eta hemen hasi ziren nire dardarak. Ia goiz osoa eguneratzen igaro ondoren, honelakoekin topatu naiz:

• Kanpoko disko gogorraren erabiltzailea aldatu izana, root-era eta ez uztea nire erabiltzailea jartzen ezta chown-ekin ere. ARAZO LARRIA.
• Leihoek ez edukitzea ixteko ikonotxorik. “X” batekin nahikoa nuen…
• Firefoxen tipografiak, ejem… txapuza bat.
• Fitxategi sistema askoz ere motelago doa.
• Itzaltzeko garaian, erabiltzaile izena sartzeko leihoa agertzen zait eta hango aukeretatik itzali behar dut.
• Erabiltzaile aldaketa tamalgarria: berriz neukan erabiltzailera bueltatzean, den dena desargertzen da bistatik. Mahaigaina eta guzti.

Nire errua dela pentsatu nahi dut. Zerbait gaizki egin dudala edo jadanik bi urte ta piko eta abentura asko jasan dituen portatil honek jadanik eman duela eman beharrekoa. Zenbait arazo konpondu daitezkeela pentsa nahi dut, baina beste asko, ni bezalako erabiltzaile arrunt baten eskuz eta buruz kanpo dagoela uste dut ere.

Beharbada seinale bat da eta hiru sistemak (Windows, MacOSX eta Ubuntu) biltzen dituen ordenadore paregabe hori erosteko ahalegina egiteko ordua iritsi zait.

Auskalo.

Bai, badakit zaila dela. Baina ederra. Eta hor dago gure lana.